บางคราว….ที่ปวดร้าวกับความรู้สึก

ทุกครั้งที่เดินผ่านที่ตรงนี้
เพียงแค่ช่วงขณะ ที่รู้สึกเหมือนได้เห็นแผ่นหลังของเขา
ในใจโหยหา…ภาวนาให้เป็น..เหมือนที่ใจเรียกร้อง
เค้ายังคงนั่งอยู่ตรงนั้น..บนม้านั่ง
คอยอยู่เหมือนที่ผ่านมา

หันมองมา และส่งรอยยิ้มสดใส
แววตาเป็นประกาย.แสดงความดีใจ
เมื่อได้พบ…คนที่เค้าเฝ้ารอคอย

นึกไป แล้วอมยิ้ม
เป็นความรู้สึก อุ่นๆ ในใจ
ในโลกของจินตนาการ ความฝัน
และความหวังที่ริบหรี่

แต่เมื่อมองดู…ในโลกของความเป็นจริง
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น..ม้านั่งยาวก็ว่างเปล่า
ในใจเงียบเหงา..มีเพียงเรากับความฝัน

ได้แต่ยิ้มเศร้าๆ ปลอบใจตัวเอง
เราจะเข้มแข็งได้อีกนานไหม…ไม่รู้…ตอบตัวเองไม่ได้
เพียงแค่ตอนนี้…กลั้นเก็บไว้ ไม่อยากให้…มีน้ำตา

เพราะเมื่อสองตาเต็มไปด้วยน้ำ
ภาพที่เรามองเห็น จะพร่าเลือน
อย่างน้อยก็ยังหวัง ว่าจะได้เห็นภาพในความทรงจำ
….อีกสักครา….

ข้อความนี้ถูกเขียนใน Uncategorized คั่นหน้า ลิงก์ถาวร

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s